Temptation Island / Still Life
Wim Wauman

Als genre kent het stilleven een lange en rijke voorgeschiedenis. De eerste moderne stillevens waarin fruit, manden, bekers, kommen als op zichzelf staande taferelen afbeelden (dus niet langer als details of marginalia in religieuze of mythologische scènes) situeren zich aan het begin van de zeventiende eeuw. Ondanks het succes van diverse kunstenaars die zich specialiseerden in het stilleven, bleef het een genre dat qua academische waardering onderaan de hiërarchie bengelde. Het historiestuk was dominant en werd omschreven als grande manière, een verhouding – op muzikaal vlak - van symfonie tegenover kamermuziek. Deze onderwaardering leidde tot een geringe kritische discussie of verregaande kunsthistorische reflectie.

Primaire kwaliteiten als compositie (vorm en kleur), ruimtelijke suggestie of trompe l’oeil komen er essentiëel in tot uiting. De gekozen beeldelementen nodigen meer uit tot de ontdekking van puur plastische waarden, dan het ontcijferen van een literaire of verhalende structuur. De tijdsfactor (met mogelijke implicaties naar het begrip vanitas) is steeds manifest aanwezig in stillevens. Hoe glimmend, strak of fris de huid van de weergegeven objecten ook is, ooit zal ze dof worden, atrofieëren en vergaan. Het fenomeen tijdelijkheid bindt het stilleven daarom op een fundamentele wijze aan het medium fotografie.

In het Warp-Koetshuis presenteert Wim Wauman composities met naturalia: fruit (aardbeien), groente, keien, bloemen. Hierdoor ontstaat een zekere analogie met de Nederlandse en Vlaamse stillevens uit de zeventiende eeuw. Schilders van stillevens hebben hun afzonderlijke werken ontworpen om als stilleven een plaats in te nemen in een reeds bestaande reeks gelijksoortige werken. Voor een groot deel komt hun betekenis dus voort uit de veranderingen en nieuwe accenten die ze aanbrengen ten aanzien van eerder werk.

Ook Wauman maakt vandaag variaties die een andere betekenis en stijl in zich dragen. De etenswaren in Still Life worden zo in beeld gebracht dat het figuren lijken uit een Disney- of Pixarfilm voor rijpere kijkers. Onder de titel Temptation Island koppelt Wauman de exotische en seksuele verleiding uit het bekende televisieprogramma aan de symbolische en formele kwaliteiten van de afgebeelde vruchten en aan de semiotiek. Bovendien ontstaat er een duidelijk verband met zijn project Pieces Of Paradise, meer bepaald met de Mirror Islands.